Heleen blikt als voormalig thuiszitter terug op haar schooltijd

Heleen blikt als voormalig thuiszitter terug op haar schooltijd

“Bij elkaar opgeteld heb ik zo’n 3,5 jaar thuis gezeten en ben ik 5 keer gewisseld van school. Scholen vonden mij al vaak te ingewikkeld en het verhaal dat ik ‘onleerbaar’ zou zijn werd overal herhaalt. Maar eigenlijk ben ik helemaal niet zo ingewikkeld. Ik ben eigenlijk heel simpel!” aldus Heleen met een glimlach. Ondanks dat ze thuis zit, geeft Heleen niet op. Ze bestelt zelf boeken bij bol.com, maakt thuis haar eigenlijk planningen en haalt in 2015 met succes haar vwo-diploma via het staatsexamen. Nu 5 jaar later is ze gestart met haar promotieonderzoek aan de Universiteit van Amsterdam.

Geen plek op school

Heleen heeft een visuele beperking in het brein. Bij het verwerken van beeld gaat het soms mis. Waar Heleen de ene dag de toilet niet kan vinden, gezichten niet herkent of een afbeelding bij een toets niet kan zien, gaat het de volgende dag wel goed. “Docenten vinden het vaak lastig om te begrijpen wat er aan de hand is. Het lijkt alsof ik me aanstel en het leidt tot veel onbegrip. Er werd eigenlijk nooit gevraag wat ik precies nodig had. Terwijl dat soms heel simpel kon zijn!”, aldus Heleen.

Met kleine aanpassingen kom je al ver

Als je in mogelijkheden denkt, hoeft het helemaal niet moeilijk te zijn, benadrukt Heleen. Het gaat vaak niet om grote of zware aanpassingen. Bijvoorbeeld een docent die vertelt wat er op een afbeelding staat of even meekijkt op een website. Of een ruimte om te leren in de bibliotheek zodat je in ieder geval nog leeftijdsgenoten ziet in de pauze. Met een beetje ondersteuning én af en toe de vraag aan mij wat ik nodig heb, kom je heel ver.

Een kans om van elkaar te leren

Dat is voor Heleen de kern van inclusief onderwijs: “Iedereen krijgt de kans om onderdeel van een groep te zijn. Een school waarin het normaal is dat er mensen in je klas zitten die soms net iets anders nodig hebben dan jij. Dat daar uitleg over is en je met elkaar kan nadenken over mogelijkheden in plaats van iemands beperkingen. Het is voor iedereen zo leerzaam om te leren omgaan met welke diversiteit dan ook.” Dat het kan ervaart ze nu zelf: “Nu ik als promovenda de ruimte heb om op mijn eigen manier te werken en te ontwikkelen, loop ik nauwelijks tegen mijn beperking aan. Het vraagt een verandering in denken van iedereen die erbij betrokken is. Open met elkaar in gesprek over hoe we de school voor iedereen een welkome plek maken.”

Op maandag 16 november 2020 vindt het debat over de evaluatie over het passend onderwijs plaats in de Tweede Kamer. In aanloop naar dit debat roept JongPIT samen met FNO en Defence for Children de overheid op om inclusief onderwijs voor alle kinderen en jongeren mogelijk te maken. Elke dag delen ze verhalen en perspectieven over de ervaringen met passend onderwijs en over wat inclusief onderwijs betekent voor schoolleiders, docenten, zorgcoördinatoren, ouders en kinderen en jongeren. Voor het volledige verhaal van Heleen en de andere verhalen, ga naar de website van JongPIT.