Linda blogt: de onderwijsbubbel…

Linda blogt: de onderwijsbubbel…

Toen Jeltje een jaar of vier was, maakte ze voor het eerst kennis met het fenomeen Happy Meal. We gingen frietjes eten, dat was wat we haar verteld hadden. Toen ze haar bestelling kreeg zei ze: “Ik wil geen doos”, en duwde hem weg… We hebben daar vreselijk om gelachen. De meeste bestellingen gaan nu via de display. Handig dat wel, maar worden we daar wel Happy van?

EERST MAAR EENS KOFFIE

Jeltje’s verbazing over ‘de doos’ kwam boven toen ik laatst met een vriendin koffie haalde bij de Mac. Koffie, je weet wel, zo’n moment van genieten en menselijk contact… We bestelden op ‘de ouderwetse manier’ bij de balie. Tot onze teleurstelling werden we net als de geroutineerde displaygebruikers “op de bon geslingerd” en kregen een ticket met een volgnummer. De displays bepaalden vervolgens wie wanneer wat moest doen en hadden onze leefwereld overgenomen. Op het strand bespraken we deze waanzin en keken hoopvol naar de sterrenhemel. Ze moeten daar boven toch ook wel denken…

DIGITALISERING VERDOOFT ONS

Digitalisering is zinvol omdat we ermee kunnen programmeren, net zoals ons brein dat kan. Tegelijkertijd brengt het ons menselijk contact en onze autonomie in gevaar. De digitale wereld is namelijk verleidelijk, omdat niks te gek is en je er helemaal in op kunt gaan. Het is een maakbare wereld en voor je het weet zit je vast in een programma. Dan wordt je geleefd, zoals in het liedje van Katy Perry ‘Chained to the Rhythm’.

SO COMFORTABLE WE’RE LIVING’ IN A BUBBLE, BUBBLE…

In andermans programma vastzitten voor koffie is niet zo erg omdat je een keuze hebt. Voor het verplichtte onderwijsprogramma ligt dat wezenlijk anders! Van wie is dat eigenlijk en welke belangen worden er behartigd? Als je inzoomt, zie je allerlei bemoeienis en vooringenomenheid die weinig van doen heeft met de belangen van het individuele kind. En dan vinden we het gek dat er motivatieproblemen ontstaan… Wat moet je dan nog met het zoveelste toekomstplan dat ons uit het slob moeten trekken? Neem liever de leerkrachten die het heft in eigen hand nemen, zoals Tim van de Luijtgaarden. Hij werd onlangs de Brabantse basisschoolleerkracht van 2019. Hij liet de onderwijsbubbel uiteen spatten met visie en door gebruik te maken van wat hij zelf aan negatieve ervaringen op de basisschool heeft meegemaakt. Bovenal is hij gemotiveerd om zichzelf te zijn. Wauw!

"It is my desire
Break down the walls to connect, inspire"
- Katy Perry ‘Chained to the Rhythm’

HOOP EN DANKBAARHEID

De hoop op beter onderwijs is van het onderwijs zelf. Het is in de klas aanwezig en in de herinnering van ons allemaal. Deze hoop komt langzaam bovendrijven en wordt liefdevol gestuurd door kinderen als Jeltje, kinderen die hun eigen waarheid niet te grabbel gooien. Jeltje heeft daarmee mijn hart en dat van vele anderen geopend. Dit is het ritme dat je voelt als je door de gangen loopt van de inclusieve basisschool De Kroevendonk in Roosendaal.

Linda Jansen heeft drie kinderen: Geeske (13), Jeltje (11) en Obbe (9). Jeltje heeft het syndroom van Down. Regelmatig beschrijft Linda voor platform In1school haar bevindingen op ‘Route 21’: de weg die ze samen met Jeltje én de rest van haar gezin aflegt. Lees ook de vorige blog: 1 april, kikker in je bil?