Linda blogt: wat een tijd!

Linda blogt: wat een tijd!

We zijn druk bezig geweest met het Jaarboek 2021 van De Kroevendonk in Roosendaal, waarin alle kinderen uit groep 8 terugblikken op hun tijd op deze fantastische inclusieve basisschool. Alle herinneringen van Jeltje aan deze school zorgen ervoor dat ik na maanden van stilte weer eens een blog schrijf. In de stilte heb ik geprobeerd te accepteren dat het inclusief onderwijs voor Jeltje hier ophoudt. Mijn verstand snapt het heel goed, maar mijn gevoel en mijn moederhart spreken een heel andere taal. Tussen de woorden door regent het tranen…

Evenwaardig

Wat is het nu precies dat mij zo raakt als ik naar Jeltje kijk en weet dat zij net als duizenden andere kinderen noodgedwongen de afslag naar speciaal onderwijs moet nemen? En dan ineens, krijg ik nog net de woorden mee uit een podcast over het kloosterleven. Een non verteld dat ze de prestatiedruk op de kinderen zo erg vindt en dat ieder mens evenwaardig is. Dit speelt precies de melodie van mijn moederhart. Het doet me denken aan de woorden die de directeur van De Kroevendonk Teun Dekker sprak in een prachtig filmpje van Ieder(in) ‘Op weg naar Inclusief Onderwijs’:

“Je bent sowieso volwaardig mens”

Deze woorden, gekoppeld aan het gegeven dat ieder mens zich kan ontwikkelen, zou wat mij betreft de basis voor het onderwijs mogen zijn. En vanuit deze basis kun je ook werken zonder zorgprofiel. Dat neemt niet weg dat leerkrachten, maar ook ouders best zorgen hebben of hebben gehad over het welbevinden van hun kind. Maar de praktijk wijst uit dat het systeem dat rust op deze basis heel veerkrachtig is. Want de zorgen worden gedragen door iedereen, omdat niemand, meer, beter of slimmer is dan de ander. Iedereen heeft zijn unieke plek, ook als je op schoolkamp gaat…

Op kamp!

Als je kind op kamp gaat, is dat altijd spannend. Ik bespeurde bij mezelf iets dat verdacht veel lijkt op het zorgsyndroom. Door de ‘extra zorg’ voor Jeltje had ik meer moeite om de zorg ‘zomaar’ uit handen te geven. Er was regelmatig een groot monster in mijn hoofd dat spookbeelden afspeelde… Jeltje zou wel eens….

Het lag duidelijk niet aan de situatie, want Jeltje ging mee met haar klasgenoten en leerkrachten die gewend zijn om samen een extra oogje in het zeil te houden. Het gaf het vertrouwen dat ik als moeder, net als bij Geeske en Obbe, een stapje terug kon doen. Jeltje heeft een fantastische tijd gehad en ik had ook geen klagen….Het was de kroon op de plek die zij en alle andere kinderen verdienen.

Inclusief onderwijs

In 2015 kwam Jeltje op de inclusieve basisschool De Kroevendonk in Roosendaal. Op nog geen 20 kilometer afstand van onze woonplaats Bergen op Zoom, stond daar zomaar een school die zijn tijd ver vooruit is. We nemen nu de afslag naar het VSO en dat is best moeilijk. Want je kunt niet uitleggen dat je liever een andere keuze had gemaakt als die er geweest zou zijn. Daarom heb ik het opgeschreven in de hoop dat inclusief onderwijs uiteindelijk de zegen krijgt die het verdient.

Met dank aan het hele team van De Kroevendonk, alle klasgenoten en hun ouders en natuurlijk de begeleiding van het Huppeteam!

In de blogreeks ‘Route 21’ deelde Linda Jansen, moeder van drie kinderen: Geeske (14), Jeltje (13) en Obbe (11), haar ervaringen met inclusief onderwijs. Nu Jeltje, die het syndroom van Down heeft, van de inclusieve basisschool De Kroevendonk gaat, stopt ook deze blogreeks. Platform In1school bedankt Linda, Jeltje en de rest van het gezin voor het openhartig delen van hun verhaal de afgelopen jaren!