Linda blogt: Corona Island…

Linda blogt: Corona Island…

We zitten ongeveer vier weken op Corona Island. Als ik zou wegdromen zaten we nu op een wit strand, met palmbomen en een azuurblauwe zee om af te koelen. Maar we zitten gevangen in ons eigen huis. Je kunt hooguit vluchten in je eigen gedachtewereld, waar je vervolgens geen antwoorden vindt. Wie zal ons zeggen hoe lang dit nog duurt en wie zal ons zeggen hoe het straks verder moet? En wat heeft corona met inclusief onderwijs te maken?

Samen doen

Je hoort het vaak de laatste tijd, dat we het samen moeten doen… Kennelijk is dat iets bijzonders of iets dat we zijn kwijtgeraakt. Kan ook niet anders in een maatschappij waar de verschillen tussen arm en rijk en tussen meedoen en aan de kant staan nog altijd pijnlijk zichtbaar zijn. We hebben dit zelf gecreëerd en we moeten het dus ook zelf oplossen. Corona legt die verschillen bloot en ik hoop dat we in staat zijn om nooit meer te vergeten dat we met zijn allen in hetzelfde schuitje zitten. Als je daar beeld en geluid bij wilt hebben moet je maar eens kijken naar Mufasa die danst op ‘We push the feeling on’!

Push the feeling on

Thuis wisselen we heerlijk af tussen elkaar het kot uitvechten en samen dansen om alles even lekker los te schudden, net als Mufasa. We moeten compromissen sluiten, elkaars frustraties accepteren en samen uitvinden hoe je zonder kapper toch een beetje voor de dag kunt komen. Eigenlijk is Corona Island zo gek nog niet want het is een all inclusive resort, waar het aan niets ontbreekt… Toch vervelen we ons omdat we niet kunnen ontsnappen aan het idee dat het ondanks alles een monotoon bestaan is. Het is een soort eeuwig weekend met de steeds repeterende songtekst van Push the feeling on. Totdat de bel gaat…

Totdat de bel gaat

Ik hoor regelmatig gekraak uit de bijkeuken omdat er iemand zin heeft in iets lekkers. En, even zo vaak gaat de bel, zijn het de boodschappen of wordt er een doos met de laatste internetaankoop de woonkamer in gesleept. Maar er gaat niets boven die ene keer dat de juffrouw aan de deur stond. Voor Obbe met een tasje huiswerk en een chocolade paashaas, en voor Jeltje, met een tasje lekkers en een kaartje met de namen van de leerkrachten en begeleiders. Dat zijn momenten die herinneringen maken…

Herinneringen maken

Geeske ontdekte dat ze zonder kappersopleiding papa’s haren redelijk in model krijgt en dat je ook zelf een derde gaatje in je oren kunt prikken. Obbe runt nu naast zijn virtuele huishouden in zijn game ook een echt huishouden, en dankzij Jeltje weten we nu dat je tijdens videobellen ook best verstoppertje kunt spelen! We hebben herinneringen gemaakt die anders waren blijven liggen. Totdat straks de schoolbel weer gaat. Hopelijk zijn we dan beter in staat verschillen te overbruggen en helpt het ons om inclusief onderwijs vorm te geven. Dat doe je ook samen, zonder draaiboek…

Linda Jansen heeft drie kinderen: Geeske (14), Jeltje (12) en Obbe (10). Jeltje heeft het syndroom van Down. Regelmatig beschrijft Linda voor platform In1school haar bevindingen op ‘Route 21’: de weg die ze samen met Jeltje én de rest van haar gezin aflegt. Lees ook de vorige blog: Locked Down.

Leave a comment

You are commenting as guest.