Linda blogt: het onderwijs gaat plat

Linda blogt: het onderwijs gaat plat

Op 15 maart aanstaande gaat het onderwijs plat voor betere salarissen en minder werkdruk. Van kleuterschool tot universiteit, van luizenmoeder tot professor. Je kunt er van alles van vinden, maar dat er sprake is van saamhorigheid is zeker! Is saamhorigheid dan misschien de sleutel tot het meest fundamentele vraagstuk in het onderwijs, namelijk “Wat is eigenlijk de bedoeling?”.

DE BEDOELING VAN ONDERWIJS?

Dit is een grote vraag met een eenvoudig antwoord. Als ik naar onze drie kinderen kijk is er één gemeenschappelijke en universele deler: ontwikkeling. Het mooie van ontwikkeling is dat het geen begin en geen einde kent en je op voorhand niets hoeft uit te sluiten. De slogan op de inclusieve school De Kroevendonk is daarom ook: ‘Geloven in ontwikkeling, altijd!’. En waar staat het onderwijs nu als het om die ontwikkeling gaat?

DE STAAT VAN HET ONDERWIJS

Het laatste inspectierapport ‘De staat van het onderwijs’ (over 2016/2017) laat een positief beeld zien, maar op de lange termijn is het minder rooskleurig. De resultaten lopen terug en de maatschappelijke opdracht die het onderwijs heeft: zorgen voor sociale samenhang, algemeen welzijn, economische groei en welvaart, valt tussen wal en schip. Hoe zit dat?

‘ZELLUF DOEN’

Het onderwijs is in Nederland een vrij zelfstandig werkveld dat het ‘zelluf’ mag doen en bepaalt hoe ze binnen de gestelde norm onderwijs aanbiedt. Dat is kinderlijk eenvoudig als je uitgaat van de norm en daar je resultaat aan ophangt, maar duurzaam is het niet. Het leidt tot onnatuurlijke segregatie waarbij de afstand tot de norm bepaalt hoe goed of slecht je bent en naar welke school je kunt. Juist op het moment dat je jouw unieke identiteit kunt vormen, worden de waardevolle verschillen tussen mensen gescheiden. Daarom is samenwerken het toverwoord maar ook voor velen het grootste struikelblok.

JE OOGST WAT JE ZAAIT

Elke schooldag maakt Jeltje stapjes in haar ontwikkeling. Die zijn heel zichtbaar omdat je bij Downsyndroom nu eenmaal in kleine stapjes werkt. ‘Een stapje maken’ is gebruik maken van je leerrecht zonder de leerplicht over boord te gooien. Iedereen op deze school is zowel leerling als leerkracht. Je leert hoe je elkaar helpt, omdat er ruimte is je in te leven in de ander. Dat is de basis voor saamhorigheid, respect voor de ander en een open houding. Samen kleine stapjes maken, is grote vooruitgang boeken!

UNIVERSEEL VERTREKPUNT & MAATWERK GAAN HEEL GOED SAMEN

Met een paar andere ouders van de Kroevendonk sprak ik vorige week met de inspectie, die een regulier bezoek bracht. Het ging al snel over saamhorigheid. Dat voel je als je door de gangen loopt en dat zie je aan de gezichten van de leerkrachten, de kinderen en hun ouders. Omdat in deze mengelmoes iedereen zich kan ontwikkelen hoeft niemand onnodig onderscheid te maken en kan iedereen zijn wie hij is. Het enige onderscheid is het maatwerk omdat ieder kind anders leert. Dat vinden wij niet raar en hangen daar ook geen label aan. Dat vinden wij heel gewoon! Voor mij geen dikke onderzoeksrapporten, wetswijzigingen of stakingen meer, leg dat maar plat!

Linda Jansen heeft drie kinderen: Geeske (13), Jeltje (11) en Obbe (9). Jeltje heeft het syndroom van Down. Regelmatig beschrijft Linda voor platform In1school haar bevindingen op ‘Route 21’: de weg die ze samen met Jeltje én de rest van haar gezin aflegt. Lees ook de vorige blog: Ik zie een ster.

Leave a comment

You are commenting as guest.