Silvie blogt: Dagdroom
Silvie Warmerdam (48) is getrouwd met Harro en samen hebben ze drie zonen: Julian (14), Daniël (11) en Simeon (9). Daniël heeft het syndroom van Down en zit in groep 7 van een gewone Montessori-basisschool. Elke maand schrijft Silvie voor In1school over Daniël z'n onderwijs en haar zoektocht naar een plekje voor hem op een middelbare school.
Dagdroom
Mijn zoektocht naar een plek in het reguliere voortgezet onderwijs voor Daniël zit in een dip. Van de open dag vorige week op de ZMLK-school - zijn ‘natuurlijke’ plek, zeg maar - werd ik mistroostig. Daniël wil graag nieuwe dingen leren, de wereld ontdekken door met zijn hoofd en handen te werken. En dat kunnen (willen? mogen?) ze hem daar niet bieden. Het onderwijsaanbod is heel beperkt. Van de open dag op de Vrije School, waar leren met je hoofd, hart en handen voorop staat en waar Daan enthousiast van lokaal naar lokaal ging, werd ik ook niet vrolijk. ‘Ik zie wel heel veel beren op de weg zeg’, zuchtte de ondersteuningscoördinator.
De perfecte school
Ik zie de perfecte school voor hem, zo voor me, alleen lijkt die niet te bestaan. Ik wil een school waar alle kinderen welkom zijn. Een school waar niet de methode, maar het kind centraal staat. Waar ze naar het kind kijken, naar zijn of haar onderwijsbehoefte. Een school waar de vakken themagewijs worden aangeboden, zodat er samenhang ontstaat en Daniël de stof veel beter kan onthouden. Een school waar de kunstzinnige vakken er niet bij hangen, maar integraal onderdeel zijn van die thema’s, zodat Daniël met z’n handen kan leren.
Dezelfde droom
Toevallig ken ik zo’n school: de Montessori-basisschool waar hij nu in groep zeven zit. Dus dagdroom ik hoe het zou zijn als hij na groep acht door zou kunnen stromen naar een middelbare school die op dezelfde leest is geschoeid. Tot mijn grote verrassing kwam ik vorig jaar tot de ontdekking dat er veel meer Montessori-ouders zijn die dezelfde dagdroom hebben over het voortgezet onderwijs en zich ook afvragen waar hun kind na groep acht naar toe kan.
Aan de slag
‘Moeten we zo’n school dan niet gewoon zelf gaan oprichten?’ zeiden we tegen elkaar. We gingen aan de slag. Schreven een visie en uitgangspunten, gingen op bezoek bij Montessorischolen in den lande. Nu bouwen we aan een stevig netwerk hier in Breda en krijgen we steeds meer handen op elkaar voor ons initiatief. Die school gaat er komen! We zijn er alleen nog lang niet. Ik denk niet dat de school op tijd open gaat voor Daniël. Maar elke stap die mijn dagdroom dichterbij brengt, geeft me zoveel energie dat ik ook de discussie over een plek op een bestaande school weer aankan.