Silvie blogt: Brede ontwikkeling
Silvie Warmerdam (48) is getrouwd met Harro en samen hebben ze drie zonen: Julian (14), Daniël (11) en Simeon (9). Daniël heeft het syndroom van Down en zit in groep 7 van een gewone Montessori-basisschool. Elke maand schrijft Silvie voor In1school over Daniël z'n onderwijs en haar zoektocht naar een plekje voor hem op een middelbare school.
Brede ontwikkeling
We zitten aan tafel met de directeur van het voortgezet speciaal onderwijs (VSO) hier bij ons in de stad. ‘We’ zijn vier moeders met een kind met het syndroom van Down in de bovenbouw van een reguliere basisschool. Samen zijn we op zoek naar een plekje in het reguliere voortgezet onderwijs voor onze kinderen. Een gesprek op het VSO hoort daarbij. Omdat het belangrijk is om te weten wat je níet wilt, maar ook omdat het VSO een partij is in het samenwerkingsverband.
Stip op de horizon
In het gesprek blijkt al snel dat de directeur zijn hart op de goede plek heeft. Hij is een groot voorstander van inclusief onderwijs en heeft daar in het verleden ook werk van gemaakt. Nu, als baas van het VSO, loopt hij tegen de weerbarstige praktijk aan. ‘Kunnen jullie uitleggen waarom jullie naar een reguliere school kijken voor jullie kinderen?’ vraagt hij. Dat kunnen we natuurlijk. ‘Mijn grootste bezwaar is,’ begin ik, ‘dat kinderen op het VSO al zo jong een uitstroomstempel op hun voorhoofd krijgen geplakt en daar niet meer vanaf komen. Waarom zou je je als je twaalf bent al moeten voorbereiden op de dagbesteding? Mijn stip op de horizon voor Daniël is betaald werk, in welke vorm dan ook. Als ik daar nu al concessies in doe, blijft er niets van die ambitie over.’
Thuis leren koken
‘We vinden,’ vult één van de collega-moeders aan, ‘dat er op het VSO veel te veel ingezoomd wordt. Het onderwijsaanbod is beperkt, zeker voor de zogenaamde cognitieve vakken. Zelfredzaam zijn, zoals leren koken, dat doen we thuis wel. Ik wil dat mijn zoon zich op school zo lang mogelijk in de breedte blijft ontwikkelen. Vooral ook omdat ik zie hoeveel plezier hij daarin heeft.’
Hands on
En de derde moeder: ‘Weet u, mijn andere kinderen krijgen ook alle ruimte voor een brede ontwikkeling. Onze kinderen leren langzamer, maar mogen dat maar korter doen. Dat is toch eigenlijk de wereld op zijn kop?’
De directeur begrijpt ons, zegt hij. ‘Maar mijn ervaring is dat zeker kinderen met Down vanaf een bepaalde leeftijd toch echt de behoefte krijgen om iets met hun handen te doen. Om niet alleen in de boeken te zitten.’ Waarop wij reageren: ‘Maar juist door te dóen, kunnen ze heel veel leren! ‘Hands on’ lijkt ons een succesvolle leerstrategie. Niet alleen voor onze kinderen, trouwens.’
Steun in de rug
Het is een positief, goed gesprek. We gaan weg met het gevoel dat deze directeur wel eens een steun in onze rug zou kunnen zijn in onze zoektocht naar een plekje op een reguliere middelbare school.