Lettergrootte - +
Contrast - +

Linda blogt: Waarom ik luister, waarom ik fluister…

Wat kinderen zo liefdevol maakt is hun flexibiliteit en openheid. Kinderen met Downsyndroom zijn dat bij uitstek: in lichaam én geest. Hoewel je niet snel een overspannen ‘Downie’ zult zien, ontstaan er eerder op subtielere niveaus ongewenste patronen. Dat gebeurt precies op momenten dat we ze met zachte hand benaderen. En, deze ‘wetenschap’ blijkt van enorme waarde voor inclusief onderwijs!

Inclusief onderwijs

Het voordeel van een inclusieve schoolomgeving is dat mensen hun best doen om ervoor te zorgen dat je er ‘echt bij hoort’. Tegelijkertijd legt dat bij kinderen een hoge verwachting weg van ‘echt meedoen’. Deze verwachting vindt vooral aansluiting bij de open kant van kinderen met Downsyndroom: ‘de knuffelkant’.

Knuffelkant

De knuffelkant krijgt veel positieve aandacht. En ja, het is misschien wel de grootste valkuil, zeker voor mij als moeder. Want de stroom van liefde die je zomaar binnen kunt gaan is heel verleidelijk. Maar ook Jeltje heeft een gesloten kant of innerlijke wereld. Een begrenzing die ook om aandacht vraagt, omdat er anders gewenst gedrag of een gevoelige plek ontstaat.

Au! Een gevoelige plek…

Jeltje is een luisteraar als het om leren gaat. En als je iets van haar wilt weten, dan moet je haar gericht en met geduld bevragen. Maar in de klas doe je mee… Ook Jeltje is altijd gestimuleerd om te reageren op vragen en te praten in de klas. Vol verwachting en met een grote glimlach als beloning in het verschiet. Intussen moeten de kinderen stil zijn in de klas en klinkt het regelmatig Sssst..! Nu ik erop terugkijk is het praten in de klas een gevoelige plek geworden. Zo vrolijk en ontspannen als Jeltje praat in haar eigen spel, zo zachtjes fluistert ze in de klas.

Gentle Teaching

‘Neem mijn zachte hand, en heb respect voor mijn gesloten kant’, dat is de boodschap van Gentle Teaching, waarbij het accent ligt om op een veilige en liefdevolle manier problemen op te lossen zonder dat dat schadelijk is voor het kind. Op basis van waardering, is er geen beloning of straf bij bepaald gedrag. Je kijkt neutraal, zonder al te veel verwachtingen. Daarin is nog een wereld te winnen. Ik concludeer voorzichtig dat het ‘er bij horen’ niet altijd een reële optie is, en dat het voorkomen van gevoelige plekken een illusie is. Het is balanceren tussen meedoen en jezelf zijn; kinderen met Downsyndroom zijn daarbij onze leerstoel.

Het is daarom dat ik luister, daarom dat ik fluister…

Het probleem bij Jeltje is ontstaan in het regulier onderwijs, en is meegelift naar haar inclusieve school de Kroevendonk in Roosendaal. Samen met de leerkrachten en begeleiders zorgen we al voor een ‘gentle way of teaching’, want ze gaat vooruit. Op weg naar Gentle Teaching is de grootste uitdaging om kennis te vergaren van de innerlijke wereld en die te verbinden met de open kant. We zetten stappen, maar het verdient meer aandacht en uitwerking. Ook voor andere kinderen en in het belang van inclusief onderwijs zelf!

Linda Jansen heeft drie kinderen: Geeske (11), Jeltje (10) en Obbe (8). Jeltje heeft het syndroom van Down. Regelmatig beschrijft Linda voor In1school haar bevindingen op ‘Route 21’: de weg die ze samen met Jeltje én de rest van haar gezin aflegt. Lees de vorige blog van Linda: No more bricks in the wall!

Leave a comment

You are commenting as guest.