Lettergrootte - +
Contrast - +

Linda blogt: No more bricks in the wall!

Het is opvallend hoe weinig aandacht er in het onderwijs is voor gevoel. Gevoel als intelligentie is onmisbaar in onze ontwikkeling maar wordt vaak nog genegeerd, ook op school. Je wordt beloond als je niet laat merken dat je kippenvel krijgt van de blik van een klasgenootje, dat de muren op je afkomen of dat je droomt van een vlucht naar de maan. Hoe kun je iets leren voor het leven, als je al die ervaringen uitsluit?

Hoort iemand mij?
Er is een muur tussen enerzijds kennis opdoen en anderzijds je eigen ontwikkeling die de waarde van kennis voelt, proeft, verfrist, zich erover verbaast en onderzoekt. De muur tussen denken en gevoel is soms zo dik, dat we niet eens meer in de gaten hebben dat we het contact verloren hebben. Maar gevoel komt vroeg of laat naar buiten, want het is onverbrekelijk verbonden met je eigenwaarde. Is dit niet ten diepste de reden voor de onderwijsstaking?

We gaan staken!
Het onderwijs wordt miskend als het slechts als kennisbank tussen vier muren wordt gezien, in plaats van als proeftuin van het leven. Ja, ik begrijp de staking heel goed. Maar meer geld en handen in de klas? Kinderen van deze tijd hebben meer eisen. En als die niet gehoord worden, dan zal de klas zelf in opstand komen en zullen er ‘muren vallen’. ‘No more bricks in the wall’!

Denken met gevoel
Ons gevoel is een verborgen potentieel dat al heel lang op ons wacht. Einstein bracht het al in de praktijk. Hij dacht met gevoel, en bracht de werkelijke waarde van het onderwijs aan het licht: je eigen leraarschap én genialiteit ontwikkelen. Als we Einstein daarin zouden volgen, zouden er veel meer kinderen in ons onderwijssysteem passen. Maar helaas zijn er juist steeds meer probleemkinderen. Ze passen niet, en dat ligt niet aan hen. Laat ze dan ook met rust!

Hey! Teachers! Leave those kids alone! 
De wet passend onderwijs werkt niet vanwege de discriminatie van gevoel. Dat is het probleem! Want denken en gevoel zijn evenveel waard. Inclusief onderwijs speelt daar op in en werkt volgens de wet van UIT-PRO-BE-REN. Dat is je gevoel laten spreken en ontdekken welke betekenis het heeft. Dan gaan kinderen stralen… kijk maar naar Jeltje.

Hey! ‘hij’ zegt niks!
Dat riep een kind ooit naar Jeltje. Maar haar gevoel zegt meer dan duizend woorden. Met een Cito-toets kun je dat niet meten. Kennis doet ze spelenderwijs op. Haar fotografisch en abstracte geheugen staan het ‘gewone leren’ niet toe. ‘Wij’ noemen dat beperkt; zij zingt, ‘laat het los, laat het gaan’. Zij leert ouders hun ouderschap versterken en leraren hun leraarschap. Ik ben dankbaar dat ik van haar mag leren hoe slim ons gevoel is. Hey!, zolang het nodig is, zal ik mijn best doen om haar stem door te geven!

Linda Jansen heeft drie kinderen: Geeske (11), Jeltje (9) en Obbe (7). Jeltje heeft het syndroom van Down. Elke maand beschrijft Linda voor In1school haar bevindingen op ‘Route 21’: de weg die ze samen met Jeltje én de rest van haar gezin aflegt. Lees de vorige blog van Linda: MINDF♥CK?!♥CK?!

Leave a comment

You are commenting as guest.