Toch naar speciale school, na gebrek aan welkom en steun op gewone school

Toen hun zoon nog in groep 1 zat, wilde de basisschool dat hij getest werd. Omdat het op school inderdaad niet helemaal lekker liep, stemden de ouders daarmee in. Zij herkenden hun kind niet in de uitkomsten. De basisschool vond echter dat hij op basis van de testen naar een speciale school moest. Zijn ouders, die van origine uit een land komen waar inclusief onderwijs gemeengoed is, willen dat niet en melden hun zoon aan bij een andere reguliere basisschool. Ze vertellen over de testen en de mogelijkheid dat hij een leerling met autisme is. De directeur van de nieuwe school vindt dat geen probleem.

Extra ondersteuning niet geregeld

Eenmaal op school merken de ouders dat er extra ondersteuning voor hun zoon nodig is. Als ze daar op aandringen vinden ze geen gehoor. Ze maken zich zorgen omdat ze zien dat een andere leerling met autisme alleen maar aan tafel zit met steeds dezelfde kleurplaten. Dat is niet wat ze voor hun kind willen!

Om de juiste hulp te vinden, organiseren de ouders dat er een aantal specialisten naar school komen. Hun verwachting is dat deze mensen de school wel duidelijk kunnen maken dat er ondersteuning gewenst is. De specialisten schrijven observatierapporten, maar blijken ook niet te weten welke ondersteuning in een reguliere school mogelijk is. Alles wat de ouders voorstellen aan extra hulp en zelf willen betalen, wordt consequent door de school afgewezen. Ook voor samenwerking en overleg met de logopedist en fysiotherapeut, staat de school niet open.

Geen geld beschikbaar volgens de school

Voor de ouders is inmiddels duidelijk dat hun zoon een kind met autisme is. Ze zoeken contact met het Centrum Jeugd en Gezin. Daar treffen ze een contactpersoon die met hen meedenkt, een plan voor thuis en op school bedenkt. Ze krijgt het voor elkaar dat er twee keer per week een externe begeleider op school komt. Voor meer hulp is geen geld volgens de school.
Wat de ouders en Jeugd en Gezin ook proberen: er wordt in het kader van passend onderwijs geen ontwikkelingsperspectief geschreven en geen zorgarrangement aangevraagd. De ouders begrijpen later dat de school van het samenwerkingsverband €12.000 krijgt voor het organiseren van passend onderwijs voor leerlingen op de school. De ouders vragen herhaaldelijk aan de directeur wat er met dit geld gebeurd is, hij kan of wil hierop geen antwoord geven.

Stressvol en vermoeiend

Ondanks alles zien de ouders dat hun zoon zich ontwikkelt en met extra hulp op de basisschool zou kunnen blijven. De leerkracht geeft in eerste instantie aan dat hij naar groep 3 zou kunnen, later komen er allerlei bezwaren naar boven en krijgen ze de optie voor een extra jaar in groep 2 of overplaatsing naar een speciale school. De ouders zijn doodmoe van de continue strijd. Moe omdat ze zich steeds genegeerd en niet gehoord voelen. Ze besluiten te gaan kijken bij een speciale school voor kinderen met autisme. Daar kan hun zoon in groep 3 terecht. De informatie die de school aanlevert om een toelaatbaarheidsverklaring te krijgen, is gedateerd en klopt volgens de ouders niet. Omdat ze niets meer met de huidige school te maken willen hebben, komen ze niet meer in verweer. Ze leggen zich er bij neer dat hun zoon naar de speciale school gaat.

Nu hun zoon op deze school zit, voelen de ouders des te meer dat de reguliere school het minimale heeft gedaan om hun zoon passend onderwijs te geven. Op papier is misschien net genoeg gedaan om aan de wettelijke verplichtingen te voldoen, in praktijk was de school er absoluut niet klaar voors. Voor hen als ouders was het een stressvolle tijd. De reacties en benadering van de leerkrachten voelden niet welkom. Het voelde alsof de school hoopte dat ze naar een andere school zouden vertrekken.